Τις νύχτες,
μόλις νυστάξει το κοπάδι
ρίχνω ένα ποίημα πάνω μου
κι ανεμίζω τις ρούγες
Μαζεύω φύλλα κι υποψίες
μέλι και σκίρτημα
ανάσες και σιωπές
απ’ τις βαβυλώνιες αυλές
του υποθετικού.
Φίλημα πουθενά
κι εσύ
-ποθητή μου μάγισσα-
ζητάς ατόφια όνειρα
για να υφάνεις
μόλις δυο πήχες ύφασμα
απ΄ του χρησμού
το φίλεμα…